Kantlijn editie 60 Alblasserdam & Kinderdijk

Editie nummer 60 volledig in tekst.

Van de redactie:

Terugblik Havenfestival

 

Afgelopen Havenfestival waren we voor de vierde keer met onze Kantlijnstand aanwezig op de braderie. Het weer was prachtig en het was gezellig druk. Voor ons is dat moment erg leuk om met lezers in contact te komen. Sommigen van u hadden gewoon zin in een praatje, anderen kwamen aan met nieuwe ideeën en enkelen hebben zich spontaan opgegeven voor de metamorfose. Wat vinden wij het leuk om van u te horen dat u de Kantlijn graag ontvangt en dat velen van u het boekje van voor tot achter lezen. Daar worden wij heel blij van. Kortom, het was voor ons een zeer geslaagde dag.

 

Deze nieuwe Kantlijn staat weer vol met leuke verhalen, artikelen en columns zoals u dat van ons gewend bent. Wij wensen u dan ook veel leesplezier!

 

Hartelijke groet, de redactie

Carla Peters en Jacqueline Kanters

 

 

 

Coverinterview met:

Professor Dirk Nijland, antropoloog en filmmaker

 

Citaat: ‘Door over grenzen te kijken en de wereld (in de film) dichterbij te halen, breng je verschillen en overeenkomsten in beeld.’

 

Meneer D.J. Nijland is ‘import’ in Kinderdijk. Sinds zijn pensioen verliet hij het stedelijk gebied om te genieten van de roep van de koekoek en het zicht op de molens in het boezemgebied, dat grenst aan zijn tuin. In zijn werkzame leven was Nijland cultureel antropoloog. Omdat je mensen met een dergelijk beroep niet dagelijks tegen het lijf loopt in dit gehucht, wekte dat nieuwsgierigheid over de inhoud van zo’n baan. Een afspraak met ‘professor Dirk’ was snel gemaakt.

 

Omdat deze Kantlijnschrijfster van zo’n professie weinig weet en graag wat beslagen ten ijs komt, eerst maar even gegoogeld voordat het gesprek werd aangegaan. Wat ze daar las, was niet mis: antropoloog, filmmaker en oprichter van Visuele Etnografie aan het Instituut voor Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie aan de Universiteit Leiden. In zijn directe woonomgeving laat Professor Dirk, zoals sommige vrienden hem noemen, zich vooral kennen als een altijd opgewekte, belangstellende, vriendelijke buur, die samen met zijn partner Ankie nog regelmatig eropuit trekt met hun karakteristieke caravan van het merk Eriba Familia, waar ondanks dat ‘Familia’ hooguit twee mensen inpassen.

 

Montessori

Johannes Dirk Nijland werd in 1938 geboren in Den Haag. Hij was enige kind van een moeder die medisch analiste en stenografiste was, terwijl zijn vader als journalist de kost verdiende. Dirk moest met zijn ouders verschillende keren verhuizen, vanwege het oorlogsgeweld. ‘Dit maakte dat ik een moeilijk handschrift heb, want op de ene school moest je schuin naar voren schrijven, op de andere naar achteren en bij de volgende rechtop in blokletters. Ondanks de oorlog en de woonwisselingen, heb ik een goede jeugd gehad. Ik zat op het Montessori onderwijs, zowel op de lagere school als op de HBS in Utrecht, waar we toen woonden. Het was vooral het laatste jaar daar hard werken, maar ik heb veel geleerd en het vormde mijn persoonlijkheid. Ik kijk er met plezier op terug! De vader van mijn vriend was cultureel antropoloog. Dat vond ik boeiend! Al die verschillende culturen op aarde met hun verschillende aspecten, zoals kinderzorg, politiek en landbouw.’

 

Participerend observeren

Al pratend zie ik buurman Dirk veranderen in de docent die hij jaren was op de Universiteit van Leiden. ‘Een voorbeeld, Aboriginals hebben simpel gereedschap, maar hun denkwereld in connectie met relaties is veel complexer dan de onze. Als antropoloog ben ik benieuwd naar de ideeën die achter bepaalde handelingen zitten.’ Ik heb meneer Nijland al eens met de handen op de rug belangstellend zien kijken naar het werk van stratenmakers en nu begrijp ik dat. Maar wat is dan het verschil met een socioloog? ‘Sociologen gebruiken vooral enquêtes als onderzoeksmethode. Een antropoloog wil participerend observeren, dus meedoen om iets te begrijpen.’ Dat meedoen bestond tijdens Nijlands opleiding vooral uit het hanteren van de filmcamera, participerende observatie genoemd. Dat was voor de antropologie toen een noviteit. De gehele opleiding antropologie en filmtechniek duurde circa zeven jaar.

 

Scriptie over Cinti-zigeuners

Voor zijn scriptie kocht Dirk een oude bestelbus, liet er een kacheltje inzetten en een bed en vertrok naar Vlijmen, waar een groep Cinti-zigeuners woonde. De start verliep niet geheel vlekkeloos, want toen Dirk zijn potje aan het koken was, voelde hij dat zijn bus heen en weer geschud werd door de zigeuners, die niet gediend waren van zo’n pottenkijker. Nijland stapte naar buiten en sprak zijn verbazing uit over hun handelswijze. Hij had juist gehoord dat Cinti gasten hartelijk tegemoet traden. Het kwam goed en Nijland trok gewapend met zijn filmcamera, een jaar lang op met de families, zodat hij hun leefwijze echt beleefde en een prijswinnende scriptie kon inleveren, die ook op tv vertoond werd.

 

Ami-Voyeur

‘Ook in Amersfoort filmde ik zigeuners, maar die film mocht niet voor tv-gebruik beschikbaar gesteld worden, want zij repareerden betonscharen en gaven zich daarbij uit als Italianen, die daar heel goed in waren.’ De oude bus was inmiddels vervangen door een caravan en omdat Nijland gemerkt had dat voor de toenadering van vrouwen en kinderen zijn partner onontbeerlijk was, had Ankie haar baan opgezegd  – ‘dat deed ze uit liefde’ – en was zij de contactmaker ten aanzien van jeugd en dames. Ook verleende ze hand- en spandiensten tijdens het filmen. ‘Dat filmen begint met vertrouwen winnen, meedoen, het niet erg vinden als je soms door onhandigheid voor gek staat, je in hun leven verdiepen. Je bent eigenlijk Ami-Voyeur (vriend/meekijker). Privacy hadden we weinig, want steeds stonden er wel kinderen aan de deur, die met name Ankies aandacht vroegen. Na anderhalf jaar, met tussentijdse afwezigheid vanwege studie en privéleven, waren we klaar. We hebben nog lang vriendschappelijke betrekkingen met hen onderhouden.’

 

Film als onderzoeksmiddel

Na zijn studie kreeg Dirk direct twee mooie werkaanbiedingen vanuit Leiden. Hij koos echter voor een nog uitdagender optie en vertrok samen met partner en kind naar Frankrijk. Naar Parijs, om zich daar op uitnodiging te voegen bij de bekende antropoloog en cineast Jean Rouch, een van de grondleggers van de Cinéma Vérité in Frankrijk, en met hem samen te werken. Na een succesvol jaar aldaar, keerde het ge-zin terug naar Nederland en ging Dirk alsnog aan de slag in Leiden, waar het Rijksmuseum voor Volkenkunde iemand nodig had met verstand van audiovisuele films, om uitleg te geven bij de tentoongestelde gebruiksvoorwerpen. ‘Filmuitleg op deze manier was nieuw. Ik gaf les aan studenten, om zulke films te maken en deed zelf ook onderzoek en veldwerk om bij te blijven. Van diverse culturen moesten we uitgebreid zaken laten zien, want het ging er zo anders toe dan bij ons. Film werd steeds meer een onderzoeksmiddel.’ Op deze wijze kwam Nijland onder andere in Nepal en Niger en zo kwam hij ook in Indonesië, bij de Molukken terecht, om daar een film te maken over de non-verbale communicatie en rituelen tijdens de huwelijksceremonie. ‘Bij de vertoning van de film aan de betrokkenen, vielen hen allerlei zaken op. Zo begon de film met muziek, wat helemaal niet gebruikelijk was, dus fout, en zagen ze ook dat enkele dames tijdens het dansen de heren vastpakten. Dat mocht helemaal niet, dus later ging er een select groepje een passende straf bespreken voor deze overtreding!’

 

Waar woorden te kort schieten

Bij het horen van dergelijke boeiende verhalen rijst toch de vraag: Voegt het iets toe aan onze samenleving? De reactie: ‘Natuurlijk! Culturen zijn ons kapitaal! Door antropologie kom je bij de vraag: Moet het niet anders? Voorbeeld: In Bhutan is niet de economie leidend, maar het welzijn. Die vraag en het antwoord wordt hier ook steeds belangrijker. De (visu-ele) antropologie komt met een visie. Door over grenzen te kijken en de wereld (in de film) dichterbij te halen, breng je verschillen en overeenkomsten in beeld. We leren niet alleen hoe anderen hun leven invullen, maar houden onze eigen samenleving ook een spiegel voor en concluderen daaruit, er bestaat geen standaard. De film is van nut, waar woorden te kort schieten!

 

Kinderdijk

Maar, hoe komt een Leidse professor nu in Kinderdijk terecht? Antwoord: ‘We woonden met onze zoons heel tevreden in Rotterdam. Maar na jaren kwam daar de stadsvernieuwing en onze woning moest verdwijnen. Omdat Ankie als zorgverlener in Lekker-kerk werkte, zochten we ook in deze omgeving. Een vriend wees op de huidige woning. We gingen kijken, ik liep door de tuin en hoorde de koekoek. Toen wist ik, hier gaan we wonen.’ Inmiddels is Nijland goed ingeburgerd in het molendorp en een trouw bezoeker van een select burenclubje (mannen) dat de woensdagavond vaak doorbrengt met zingen van volkse liederen bij accordeonmuziek en diepzinnig filosoferen over van alles en nog wat. Valt er als afsluiting, op antropologische wijze nog iets over de Alblasserwaarder te melden? Professor Dirk: ‘Dat houden we voor een volgend gesprek!’

 

Tekst: Geri de Lange-Mes

 

 

Kantlijnrubriek: column Mathilde

Titel: Recreatieprogramma leed

 

De maand september is alweer op de helft als ik achter mijn computertje kruip om te schrijven. De kinderen beginnen aardig in hun ritme te komen en ik, ik heb zelfs weer zoveel ritme dat ik weer lekker aan het broodbakken ben. Dat is zo’n beetje mijn geluksmaatstaf. Als ik weer dagelijks mijn eigen brood bak, dan loopt het huishouden weer op rolletjes. Nou ja, het huishouden? Iedereen die de afgelopen jaren mijn columns heeft gelezen, weet dat ik niet uitblink in properheid en structuur in mijn huishouden, maar mijn thuis loopt op rolletjes.

 

Hoewel ik had bedacht te schrijven over de overstap van mijn twee oudsten naar hun vervolgopleidingen, komt er door het broodverhaal iets anders boven borrelen. En ik denk dat ik dat verhaal leuker vind om te delen. Een verhaal … of eigenlijk een sprookje. Kent u het sprookje van Hans en Grietje? Als u het einde – zoals u dat kende – goed vond, stop maar met lezen. Als u het sprookje toch wat te sprookjesachtig vond eindigen, lees dan vooral door voor een wat bruter alternatief einde.

 

Twee weken zijn wij in Drenthe op vakantie geweest. Heerlijk voor ons en zeker voor onze hond. Onze jachthond heeft in die twee weken zo’n 280 kilometer op de teller gezet, omdat de baasjes het zo lekker vinden om daar te wandelen. De camping af, bos in en lopen. Voor ons de tijd om te praten, want dat lukt met drie pubers in huis (die altijd wakker lijken te zijn) ook niet altijd. Of om gewoon domweg te dromen of te mijmeren. Zo ook deze bewuste avond.

 

Waar onze kinderen jaren met recreatieprogramma’s voor onze neuzen hebben gezwaaid – alsof pa en ma geëntertaind moesten worden – verdwijnt dat zodra ze ouder worden. Ja, er is hoop! De oudste bleef thuis en voor de jongste twee – inmiddels ook niet zo jong meer – is een recreatieprogramma niet meer nodig. Geef ze een zwembad, een hangplek en het is goed. Oh ja, en wifi natuurlijk … Een beetje feeling met wat een recreatieteam doet, hebben wij dus niet meer. Heerlijk, maar in dit geval had het misschien wel handig geweest. Dan hadden wij in plaats van te praten, wat beter op onze hond gelet. Maar enfin, wij gingen wandelen, bos in, paadje door en praten, waarover weet ik niet meer, maar dat het over de kinderen ging, is zeer waarschijnlijk. De hond bleef een beetje achter en dat is gek, want ze loopt altijd voorop. Neus in de wind op zoek naar … Nou ja, ze is een jachthond, dus altijd op zoek. Wij besteedden er geen aandacht aan, want zoals gezegd, aan het praten. Totdat we ineens een mannenstem hoorden zeggen: ‘Hé, die hond eet ons broodkruimelspoor op.’ Tja en dan kun je alleen nog maar dom grijnzen en sorry zeggen, want het kwaad is al geschied. Blijkbaar was er een sprookjeswandeltocht van de camping en hadden wij eigenhandig het eind van het sprookje van Hans en Grietje veranderd. Niks, broodkruimelspoor terug naar huis, maar een grote boze wolf die het spoor opgegeten heeft. Hans en Grietje zullen nooit thuiskomen …

 

Het werd een ander – best gruwelijk – maar wel een meer voor de hand liggend einde. Dit klinkt heel stoer, maar ik had het schaamrood op mijn kaken staan. Gelukkig konden de mensen lachen om onze onhandige actie. Sterker nog, wat dieper het bos in was ook Roodkapje te vinden. Ze lokte onze grote boze wolf en aaide hem, nou ja: haar! Zo zie je maar weer, sprookjes zijn maar wat je er zelf van maakt én een recreatieprogramma is nooit overbodig!

 

Tekst: Inge Hulzenboom

 

 

Kantlijnrubriek: goed doel

Titel: Deelnemen aan een marathon in Tanzania

 

In de winkel van Marlene Vlot Mode is het gezellig druk. Verschillende klanten laten zich adviseren over hun nieuwe najaarsoutfit. Maar ik stap met een hele andere reden binnen. De eigenaren Gert-Jan en Marleen van Dommelen vertrekken in oktober naar Tanzania om daar met hun kinderen deel te nemen aan een marathon; de Muskathlon. Wat beweegt hen om zich in een warm land in het zweet te lopen?

 

Geen geboren hardlopers

Gert-Jan is op dit moment geblesseerd. Hij heeft hielspoor en dat is ‘geen pretje’. Toch is hij vastbesloten om de halve marathon te lopen. Dat beetje pijn valt in het niet bij de ellende van veel kinderen in Tanzania. Door de sponsorloop worden enorme bedragen opgehaald voor stichting Compassion. Deze wereldwijde en interkerkelijke stichting werkt in gebieden waar mensen in extreme armoede leven. De Muskathlons worden georganiseerd door de 4e Musketier, een stichting die zich inzet voor de gerechtigheid. Elke deelnemer haalt gemiddeld 10.000 euro op of zorgt voor minstens 10 nieuwe sponsors. De kosten voor de reis en het verblijf betalen de deelnemers zelf. Gert-Jan en Marleen zijn net 25 jaar getrouwd. In plaats van een feestje vonden ze het mooi om zich als gezin in te zetten voor Compassion. Ze hebben drie kinderen: Christian (23), Daniël (21) en Lianne (17). Ook schoondochter Shaqira (21) loopt mee. ‘Uit onszelf zijn we helemaal geen hardlopers, maar voor dit doel hebben we het over om maandenlang te trainen.’ Daniël loopt de hele marathon (42 km) en de rest een halve (21 km).

 

Waarom in Tanzania?

Marleen heeft al eerder Muskathlons gelopen in Thailand en Ethiopië en Gert-Jan in Rwanda, Uganda en Ecuador. De sponsorloop wordt altijd georganiseerd in een gebied waar projecten van Compassion zich bevinden, vooral omdat het niet het enige doel van de reis is om geld op te halen. Minstens zo belangrijk is dat de deelnemers in contact komen met de mensen die de ondersteuning krijgen. Het doet de sponsorkinderen en hun families veel dat je de moeite neemt om naar hun gebied te reizen. Want vaak zijn het gebieden waarin het relatief onveilig is. Armoede haalt het slechtste in mensen naar boven. Daarnaast krijgen arme mensen continu de boodschap dat ze niet van waarde zijn. Ze tellen niet mee. Tevens zien de deelnemers wat voor verschil het sponsorgeld maakt in de projecten die ze steunen. Dit vergroot de betrokkenheid op elkaar enorm.

 

Drijfveer

De reizen hebben veel impact op Marleen en Gert-Jan. Marleen wilde als meisje van 10 jaar al graag gaan werken in Afrika. Dat bleef altijd kriebelen. In 2010 gingen ze samen mee met een ondernemersreis van stichting Compassion naar Kenia. Gert-Jan ging eigenlijk mee omwille van Marleen, want hij had weinig met ontwikkelingswerk. In die tijd liep hij met veel vragen. Hun bedrijf liep goed. Hij was erg actief in de kerk. Alles leek hun gezin voor de wind te gaan. Maar hij liep met gevoelens van zinloosheid. ‘Ik wist het; het werd tijd om de ‘bubble van comfort’ te verlaten.’ De reis naar Kenia zette zijn leven op zijn kop. Het was voor hem een cultuurschok om daadwerkelijk met armoede in aanraking te komen. Maar minstens zoveel raakte het hem om te zien hoe sommige Afrikanen dag in, dag uit met God leefden. Gert-Jan ging de Bijbel met andere ogen lezen. ‘God vraagt ons ooit om rekenschap hoe we met onze medemensen zijn omgegaan. Hij vraagt van ons dat we de ander recht in de ogen kijken. Dat we de armoede en het lijden willen zien. Zo ging Jezus ook met mensen om. In Nederland zijn we vaak zo met onze eigen vierkante meters bezig. Maar daar wordt je leven arm van. Juist als je je leven aan anderen geeft, wordt het rijker. Er zijn veel goede doelen, maar bij Compassion raakt het ons dat ze werken vanuit de plaatselijke kerken en met hun visie op de langere termijn. De gemeenteleden daar sporen de gezinnen op waar de meeste nood is.’

 

Kledingwinkel

Doordat hun kledingwinkel goed draait, kunnen Gert-Jan en Marleen zich inzetten voor het werk van Compassion. Ook daarin werkt hun passie door. Ze doen er alles aan om geen kleding te verkopen waarin kinderarbeid zit. Dat is soms lastig, want de kledingketen is ontzettend ondoorzichtig. Ze hopen dat de klanten er iets van merken dat ze kwaliteit leveren en eerlijk en betrouwbaar zijn. Dankzij de steun van het team, blijft de winkel tijdens de reis gewoon open.

 

Elke euro telt

Inmiddels heeft de familie meer dan 70.000 euro opgehaald. Toch gaan ze door met inzamelen, want elke euro helpt. En ieder kind telt. Straks zien ze het met eigen ogen. Tijdens de marathon staan duizenden mensen te kijken. Kinderen rennen spontaan gedeelten mee. De humor is dat sommige Afrikanen de blanken er met gemak (op blote voeten) uitrennen. Dat verhoogt het plezier. Op naar Tanzania. De koffers en hardloopschoenen staan al klaar. Wil je het werk steunen? Ga naar de website en zoek in de lijst met deelnemers: www.muskathlon.nl.

 

Tekst: Ineke de Jong-den Hartog

 

 

Kantlijnrubriek: Sebastiaans weernieuws

Titel: September redelijke najaarsmaand

 

Zoals vaak het geval is in najaarsmaand september kwamen ook dit keer mooie en warme dagen voor. Gelukkig maar, want anders breekt het herfstseizoen voor je gevoel wel erg snel aan.

 

Als ik het heb over deze mooie en warme dagen, dan heb ik het over veel zon en temperaturen van tenminste 20 °C. Je kan daarbij eerder spreken van nazomerweer dan van herfstweer met regen en wind. Toch staat september niet altijd garant voor mooi en warm najaarsweer. De laatste jaren gaat het namelijk met pieken en dalen. Herinnert u het zich nog? Zo was september 2016 een topmaand op weergebied en het jaar erna juist beroerd. Zeer wisselvallig en kletsnat. Inmiddels is het bijna half oktober en zitten we halverwege het herfstseizoen. Met de start van oktober is het laatste kwartaal van 2019 alweer aangebroken. Er breekt een periode aan, waarin we helaas de kracht van de zon en de warme zonnestralen moeten missen. Het wordt tijd voor vitamine D uit een potje.

 

Terugblik september 2019

September 2019 kan in grote lijnen vergeleken worden met september 2018. Het was geen topmaand, maar ook niet extreem slecht. Kortom, gewoon een redelijke herfstmaand met afwisselend mooie en wisselvallige dagen, vooral in de laatste week. Op regionaal gebied zijn spectaculaire en opvallende gebeurtenissen tijdens de afgelopen maand ook zo goed als uitgebleven. Wel was het op de voorlaatste dag van september compleet herfst. Een grijze en winderige dag met veel regen. Er viel ruim 30 mm neerslag! De start van de meteorologische herfst was goed te noemen met op de eerste dag prima en warm weer. En wat was het weer schitterend tijdens het Havenfestival. Een warme en droge dag was natuurlijk ideaal voor alle buitenactiviteiten die gepland stonden. De mensen hebben ervan genoten. Toch verliep september dit jaar, in vergelijking met vorig jaar, gemiddeld minder warm en wat natter. Tijdens meerdere dagen was het verschil tussen de minimum- en maximumtemperatuur groot te noemen. Dit was soms verraderlijk. Tijdens een warme middag was een korte broek en een shirt met korte mouwen nog goed te doen, terwijl diezelfde dag tijdens de frisse ochtend en avond een jas nodig was. De hoogste temperatuur werd op 22 september gemeten: 27,4 °C. Op 20 september staat de laagste waarde met 4,9 °C genoteerd. Overigens kwamen dagen met minima beneden de 10 °C geregeld voor.

 

Warme najaarsdagen

Warme dagen komen in september regelmatig voor en zomerse dagen uiteraard minder vaak. In een uitzonderlijk geval komt het zelfs nog tot een tropische dag, zoals drie jaar geleden het geval was. Vorig jaar telde september zestien warme en twee zomerse dagen. Dit jaar kwamen warme dagen minder vaak voor, maar de warmte grens van 20 °C werd op mijn meetstation in Alblasserdam nog altijd op tien dagen bereikt. Verder kwam het tot één zomerse dag en tropische hitte bleef uit.

 

Wintertijd

Hoe denkt u over de discussie zomer- en wintertijd? Moet het volgens u in de toekomst worden afgeschaft of toch niet? En zo ja, kiest u dan voor permanente zomer- of wintertijd? Wat mij betreft mag deze traditie voortgezet worden. Ik weet niet anders dan dat het zo gaat en ik ondervind zelf nauwelijks hinder van het uur tijdsverschil. Als het wordt afgeschaft, dan gaat mijn voorkeur zeker uit naar altijd zomertijd. Voorlopig is het laatste weekend van oktober in aantocht en dat betekent dat het over ruim twee weken tijd is om de klok te verzetten. Dit gebeurt in de nacht van zaterdag 26 op zondag 27 oktober. In die nacht wordt de tijd, om drie uur ‘s nachts, één uur terug gezet. Dit betekent het einde van de zomertijd en het begin van de wintertijd. Ik wens u een fijne herfst (vakantie) toe!

 

Tekst: Sebastiaan van Herk, Meteo Alblasserdam

 

 

Kantlijnrubriek: Terugkijken met

Titel: Ria Barra

 

In deze rubriek kijkt Pieter Struijs terug met een Alblasserdammer die meer dan veertig jaar in Alblasserdam woont en die een bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van ons dorp, dan wel maatschappelijk zijn of haar steentje heeft bijgedragen.

 

We kijken terug met de in Scheveningen geboren Ria Barra, een vrouw met een groot sociaal hart en altijd bereidt zich in te zetten waar sociale problemen moeten worden opgelost. ‘Ik ben op 27 juli 1943 geboren als Maria Johanna Hendrica Leenheer, dochter van een restauratie-metselaar’, start Ria. ‘Vanwege de Duitse bezetting gingen we kort inwonen bij mijn oma, een kasteleinse in de Keizerstraat. Daarna kregen we een huis in Bezuidenhout. Na het bombardement moesten we ook daar weg en kwamen we in de Schilderswijk terecht. Mijn vader kreeg werk bij de restauratie van de Grote Kerk in Dordrecht en we verhuisden in 1952 naar Zwijndrecht. In 1953 maakten we daar de Watersnood mee en mijn moeder wilde daar niet meer wonen. Mijn vader kreeg een baan als ovenbouwer bij de Kabelfabriek en eind 1953 gingen we wonen in de Baanderstraat in Alblasserdam. Ik ging naar de christelijke lagere school aan de Kerkstraat, maar na een paar dagen vond men mij op school een te eigenzinnig stadsmeisje en moest ik naar de school van meester Binnenveld. Ik kon direct in de zesde klas beginnen, een kans die ik met beide handen aangreep en volbracht.’

 

Leren en werken

‘In 1955 kreeg mijn vader een ernstig ongeval, hij werd elf maanden verpleegd in de Cornelis Vroege Stichting van dokter Van Es. Hij heeft tot zijn overlijden niet meer kunnen werken en mijn moeder moest rondkomen met een derde van het salaris van mijn vader. Dat ging dus niet en zo moest ik na de lagere school gaan werken. Gelukkig ontfermde meester Van Veenendaal zich over ons en hij bracht mij in zijn vrije tijd de Mulo bij. Dat heeft hij zo goed gedaan dat ik voor het examen, wat ik bij uitzondering mocht doen bij de Mulo van de heer Van Neutegem, ruim een negen gemiddeld haalde. Ook zorgde hij ervoor dat ik kon gaan werken bij kruidenier Vermeulen, de Spar. Op mijn veertiende plakte ik al zegels op mijn arbeidskaart. Ik werkte van zes uur ’s morgens tot zes uur ’s avonds voor 14 gulden in de week en in de avonduren werkte ik bij de melkboer in de kantine van Werf de Noord. Na twee jaar kon ik oppasser worden bij de speeltuin in de Oranjestraat, daar verdiende ik twee gulden in de week meer. Ik kreeg overdag rustige periodes en ben toen Italiaans gaan leren. Waarom, weet ik nog steeds niet, maar het kwam later goed uit.’

 

Trouwen en stateloos

Vanaf 1961 kwamen de Italiaanse gastarbeiders op de werf. Ria deed veel tolkenwerk, hielp bij het invullen van papieren en ze maakte de Italianen wegwijs. Onder de eerste groep Italianen bevond zich Mario Ernesto Barra, hij was in 1956 tijdens de Suezcrisis vanuit Egypte naar Italië gevlucht. Hij was metaalarbeider en later lasser. ‘Wij zijn in 1962 getrouwd en kregen een huisje aan de Pijlstoep, waar twee van mijn drie kinderen zijn geboren. Toen ik trouwde, ben ik gestopt met werken en raakte ik mijn Nederlandse nationaliteit kwijt en werd daarmee stateloos. Wij wisten dit beiden niet, niemand had ons dit verteld. Dit bleef zo tot ik een paspoort via de Italiaanse ambassade kreeg. Ik moest vervolgens wel ieder jaar een verblijfsvergunning aanvragen, totdat in 1982 de wet werd aangepast en ik weer een Nederlands paspoort kon aanvragen. Toen ik mijn Nederlandse nationaliteit terug had, werd ik direct politiek actief in de Partij van de Arbeid. In 1964 kregen we mijn huidige huis in de Batavierstraat toegewezen.’ Speeltuin Kinderdijk Ria heeft zich heel haar leven sterk ingezet voor de maatschappij. Zelfs begin tachtiger jaren toen ze er alleen voor kwam te staan na het overlijden van haar man en ze ’s morgens en ’s avonds ging schoonmaken om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. ‘Naast de oudercommissie en het schoolbestuur van het openbaar onderwijs heb ik er in de zeventiger jaren voor gezorgd dat de speeltuin in de Kinderdijk niet dichtging. De heer Van Vliet van de speeltuinvereniging kondigde aan de speeltuin te zullen sluiten vanwege gebrek aan toezicht. In mijn socialistische overtuiging kon het niet zo zijn dat een voorziening geboren uit de arbeiders van de scheepswerven ten gronde ging en ik meldde mij aan. Ik heb er met heel veel plezier vele jaren toezicht gehouden.’

 

Help elkander

‘In de speeltuin leerde ik mevrouw De Groot kennen, zij had een kind met beperkingen en daardoor had zij weinig bewegingsvrijheid. Toen in 1972 het Makadocentrum werd geopend, organiseerde ik met vrijwilligers op zaterdagochtend opvang voor geestelijk beperkte kinderen, zodat hun ouders konden winkelen. We deden dit met onze vereniging ‘Help elkander’. Het vervoer van de kinderen werd verzorgd door vrijwilligers vanuit o.a. de Grote Kerk. De opvang werd een succes en vervulde zelfs een regiofunctie. Tijdens de oliecrisis en de autoloze zondag ging de benzine op de bon. Het werk van ‘Help elkander’ werd daardoor bemoeilijkt. Ik ben naar Joop den Uil in Den Haag gegaan om hem te wijzen op het belang van deze opvang en de noodzaak van extra bonnen. Enige dagen later ontvingen we een aantal vellen speciaal voor dit doel. Ik heb dit werk meer dan tien jaar gedaan.’

 

Vluchtelingenwerk

‘In de wethoudersperiode van Dirk Louter hebben we, ondersteund door de kerken, vorm gegeven aan het vluchtelingenwerk in Alblasserdam. Het was voor mij een nieuwe uitdaging. In eerste instantie kwamen er vluchtelingen uit Eritrea en Somalië. Na de crisis in Joegoslavië kwamen ze alleen uit Kroatië. De gemeente moest ze onderdak bieden en wij hielpen de vluchtelingen, bezochten ze en leerden ze Nederlands. Ik stelde het leerboek samen: schriften met teksten uit reclamefolders. Het werkte. Wij hielpen de asielzoekers met het inrichten van hun huis, ze moesten wél zelf meewerken. Het werd een succes, er ontstond een inrichtingsklusteam van asielzoekers. De Vroege Stichting was de centrale plaats waar beschikbaar meubilair werd opgeslagen en van waaruit de huizen werden ingericht. Deze ploeg werd door de woningstichting ook regionaal ingezet. Deze benadering heeft de gemeente veel geld bespaard.’

 

16 jaar gemeenteraadslid

‘Binnen de PvdA heb ik vele klussen gedaan, maar uiteraard ook geholpen bij de verkiezingen. Ik was een meelevend, enthousiast, maar ook een mondig lid. Ik was kritisch, wat Chris Goedhart de lijsttrekker, er toe bracht mij in 1998 op de kandidatenlijst te zetten om het zelf in de politieke praktijk waar te gaan maken. Ik werd met voorkeur in de gemeenteraad gekozen en ik ben raadslid gebleven tot 2014.‘ Ria had als raadslid de sociale portefeuille in beheer. Ze kijkt met trots terug op de behaalde resultaten: het oplossen van de zigeunerproblematiek, de voortgang behaald bij het jongerenwerk, het lidmaatschap Drechtraad met de ontwikkeling van de sociale portefeuille van de samenwerking en de vele andere oplossingen op het sociale vlak.

 

Eet mee

Nadat Ria thuis haar zoon had verpleegd en voor de bezoekende vrienden kookte, kwam ze tot de ontdekking dat veel alleenstaanden om de één of andere reden niet in staat zijn voor zichzelf te koken. ‘Het is echt nodig in de samenleving dat er een mogelijkheid voor deze mensen is om te kunnen komen eten. Ik heb dit eerst thuis gedaan, maar de behoefte werd zo groot dat mijn huis te klein werd en een groter onderkomen moest worden gevonden, alsmede vrijwilligers. Gelukkig hebben we in het postduivengebouw kunnen koken voor 35 tot 40 man. Maar helaas moeten we er nu weg, omdat de gemeente de ruimte nodig heeft voor jeugdwerk. We zijn met de gemeente aan het zoeken naar een nieuw onderkomen met kookmogelijkheden. Op dit moment weet ik nog niet waar. Voor degene die geïnteresseerd is, wil sponsoren of zelf graag bij deze groep willen komen eten, kijk op Facebook onder de projectnaam ‘Eet mee’. De kosten voor een maaltijd zijn 4 euro.’

 

Waardering

Ria ondervindt veel waardering voor haar inzet, maar een lintje weigert ze: ‘De talenten die je hebt meegekregen, moet je inzetten in de gemeenschap, ik heb niets anders gedaan net als vele anderen. Dus wat ik doe, is niets bijzonders.’ Een mooi slot van een mooi interview met een bijzondere vrouw.

 

Tekst: Pieter Struijs

 

Kantlijnrubriek: uit & thuis

Titel: Musical ‘De Bevrijding’, een reis door de bijbel

 

Op zaterdag 2 november komt de Musical ‘De Bevrijding’ naar de Ontmoetingskerk in Alblasserdam. Een musical over opoffering, strijd, onvoorwaardelijke liefde en overwinning. De musical vertelt het indrukwekkende, waargebeurde verhaal, wat na het ontstaan van de aarde en de zondeval, begint bij de geschiedenis van Abraham. Abraham geeft gehoor aan de opdracht van een, voor hem, onbekende God, om te gaan naar een vreemd land om zo de grondlegger te worden van een groot volk. Vele jaren later, als dit volk is ontstaan en in het land Kanaän leeft, vervalt het volk in afgoderij en worden ze uiteindelijk naar Babel gestuurd om daar in ballingschap te leven. Er moet een plan komen om het volk te redden van de ondergang, een plan waarbij het grootste offer gegeven moet worden dat ooit in het bestaan van de mensheid plaats vindt om zo de mensheid te bevrijden van terreur en vernietiging.

 

Musicalgroep Adonai

‘De Bevrijding’ brengt op humoristische, maar ook indringende wijze, het verhaal van dit plan, ontstaan vanuit onvoorwaardelijke liefde voor de mensen. Een verhaal van een man die de stap neemt om deze schijnbaar onmogelijke opdracht te vervullen en die dit uiteindelijk met de dood moet bekopen. Door de indrukwekkende muziek en pakkende teksten wordt dit verhaal op een meesterlijke wijze vertolkt door de musicalgroep Adonai. De musical wordt volledig gezongen in combinatie met dans en toneel. Samen met negentien zangers beleeft u een geweldige avond die bij velen al diepe indruk heeft gemaakt.

 

Reserveer nu

Kom ook naar de uitvoering en beleef dit verhaal mee op zaterdag 2 november in de Ontmoetingskerk in Alblasserdam. De musical duurt ongeveer tweeënhalf uur. Aanvang 19.30 uur, zaal open vanaf 19.00 uur. Een kaart, inclusief één consumptie, kost € 11,50 in de voorverkoop en € 13,50 aan de kassa. Reserveer kaarten via www.musicaldebevrijding.nl.

 

Tekstbewerking: Tenny Kortleve

 

Kantlijnrubriek: ‘t kinderhoekie

Titel: Mijn huisdier en ik

 

Mijn naam is Sharon de Jong en ik ben 11 jaar. Ik zit in groep 8 van het Palet en woon in Alblasserdam. Ik wil jullie voorstellen aan onze Dobermann Bailey, ze is bijna 3 jaar oud en mijn grote vriendin. Bailey is een lieve en beschermende hond, maar heel eigenwijs en ook een beetje een diva. Het liefste ligt ze buiten op de loungeset in de zon, daar kan ze uren van genieten. Maar ook spelen met takken in het bos vindt ze leuk. Ik vind het leuk om buiten met haar te spelen en te speuren en haar kunstjes te leren. De kluif word doorgegeven aan Isolde Wohler!

 

Titel: Gezellige spelletjes

 

Hoi allemaal! Het is weer herfst, dus ik dacht dat het wel leuk was om een paar spelletjes te doen.

 

Spelletje 1: pfffffffff …….

Voor het eerste spel heb je alleen maar een rietje per persoon nodig en een propje papier (iedereen een andere kleur). Maak een startplek en een finishplek, degene die zijn propje als eerste over de finish heen blaast, heeft gewonnen!

 

Spelletje 2: mmmm ……

Het volgende spelletje is een eetspelletje. Aangezien ik dol ben op eten, vond ik dit wel een erg leuke ;). Voor dit spelletje heb je een stapeltje kartonnen bekertjes nodig en verschillende soorten snoepjes (of koekjes, of zoutjes, of fruit, of van alles wat). Doe steeds twee dezelfde snoepjes in verschillende bekertjes en zet ze omgekeerd op tafel. Nu mag je om de beurt twee bekertjes optillen, als er twee dezelfde snoepjes onder liggen, mag je ze houden, daarna is de volgende aan de beurt. Eet smakelijk!

 

Spelletje 3: pats!!!!

Bij het derde spelletje komen we in beweging. Het enige wat je nodig hebt, zijn twee vliegenmeppers en een ballon. Vervolgens ga je tennissen met de ballon! Best sportief als je het mij vraagt.

 

Groetjes van Melody Veen

 

Kantlijnrubriek: voor u gehoord

Titel: Oogcafé Alblasserdam                                                                              

 

Stel je eens voor, je leeft je leven zoals het nu is, maar dan zonder dat je alles goed kunt zien. Je ziet alles heel wazig of schemerig of door een kleine koker of maar met één oog of zelfs helemaal niets. Zou jij je leven nog kunnen leven zoals het nu is? Je loopt waarschijnlijk letterlijk én figuurlijk overal tegenaan. Naar je werk gaan, boodschappen doen, fietsen, lezen, sporten … Het is dan allemaal niet zo vanzelfsprekend meer.

 

Carin en Arie weten uit eigen ervaring hoe het is om te moeten leven met een oogaandoening. Zij zijn gedurende hun leven ook letterlijk en figuurlijk tegen bovenstaande dingen aangelopen. Deze twee mensen kregen contact met elkaar en al pratende kwamen ze tot een heel mooi initiatief met als naam ‘Oogcafé Alblasserdam’.

 

Ervaring delen

Carin en Arie vertellen vol overgave: ‘Het Oogcafé gaat oorspronkelijk uit van de oogvereniging, zoge-zegd het centrale punt van alle Oogcafé’s in Neder-land. Wij haken hier graag bij aan en starten een Oogcafé in Alblasserdam, in het gebouw van Stichting Welzijn Alblasserdam (SWA) op Cortgene 20. Het is de bedoeling dat we daar elke maand samenkomen met een groep mensen die affiniteit hebben met oogaandoeningen. Het kan zijn dat je zelf een oogaandoening hebt of misschien heb je iemand in je familie- en vriendengroep die blind of slechtziend is. Iedereen is welkom om in het Oogcafé informatie en tips en trucs uit te wisselen of gewoon je verhaal te doen en elkaar te helpen.’

 

Positief

‘Het is vooral positief, opbouwend en ondersteunend bedoeld. Veel zaken waar je als blinde of slechtziende mee te maken krijgt, zijn niet vanzelfsprekend. Als je dan een groep mensen hebt, waar je vrijblijvend terecht kan, kan dat enorm ontlastend zijn. Het zou toch prachtig zijn als we onze ervaring kunnen delen met anderen, die daar vervolgens dan wat aan hebben. We hadden het zelf ook fijn gevonden als er zoiets als een Oogcafé was geweest, toen we nog niet zoveel wisten over het leven met een oogaandoening! Daarnaast is het uiteraard vooral de bedoeling om gezelligheid en plezier met elkaar te delen.’

 

Thema’s

Er zullen regelmatig Oogcafé middagen zijn met een thema, waarvoor dan een professional wordt uitgenodigd om over het betreffende onderwerp te vertellen of om wat leuks te gaan doen. Bijvoorbeeld, een muziek- en luistermiddag, een kunst en schilder-middag, een middag over hulpmiddelen of een middag vol advies over instellingen en organisaties, waar je terecht kan als blinde of slechtziende. De bezoekers mogen uiteraard ook zelf thema’s aandragen.

 

Waar en wanneer

Het eerste Oogcafé is op woensdag 6 november. Het startthema is: Kennismaken met Oogcafé Alblasserdam. Om 14.00 uur staat bij de SWA de koffie en thee klaar (en uiteraard een koekje), de middag duurt tot 16.00 uur. De toegang is gratis. Daarna zal elke eerste woensdag van de maand van 14.00 tot 16.00 uur een Oogcafé zijn. Als de woensdag op een feestdag valt, dan wordt het een week doorgeschoven. Zo staan naast 6 november ook 4 december en 8 januari al op de agenda. Aanmelden is niet verplicht, maar wel gewenst. Dit kan per mail bij de oogvereniging: bijeenkomstenZH@oogvereniging.nl of telefonisch bij de SWA op 078 20 21 22 0.

 

Zegt het voort

Nog even een belangrijk punt van Arie: ‘Heb je nou bijvoorbeeld iemand in je straat of in je familie die blind of slechtziend is, besef dan dat deze persoon vaak niet in staat is om zelf de Kantlijn te lezen. Stap er eens op af en vraag of ze al gehoord hebben van het Oogcafé. Misschien kunnen jullie wel samen komen! Dat zou echt super zijn. Begeleiders zijn ook van harte welkom.’ De beheerder van de website is hierop ingehaakt en op zoek gegaan naar mogelijkheden om de Kantlijn online ‘luisterbaar’ te maken. Voor dit artikel is dat al gelukt! Ga naar: www.dekantlijn.nl/oogcafe.

 

Tekst: Nienke Veen

 

Kantlijnrubriek: column Sjanie

Titel: Trappelende pootjes

 

De vakantie ligt achter ons, de avonden worden korter, dus genieten van de boerderijmuziek is er momenteel niet meer bij. Het groeiseizoen in de polder nadert ook zijn einde, dus het landwerk wordt minder. Dan is er weer wat meer tijd voor koeienwerkzaamheden.

 

Daar hoort ook ‘dracht scannen’ bij. Wist u dat wij van elke koe een echo maken van haar dracht? Dit kun je vergelijken met een echo tijdens een zwangerschap. Onze dames worden niet op natuurlijk wijze door een stier bevrucht, maar wij doen aan kunstmatige inseminatie. Wij kiezen hier vooral voor vanuit veiligheidsoverwegingen en omdat je dan beter een geschikte paring kan maken. Dit betekent dat we sperma opgeslagen hebben in een stikstofvat. In het stikstofvat wordt het sperma bewaard in vloeibare stikstof. Vloeibare stikstof heeft een temperatuur van ongeveer min 200 graden. Enorm koud dus! Om het sperma te activeren is een temperatuurschok nodig. Wanneer we een ‘rietje’ nodig hebben, halen we deze uit het vat en doen die direct in een beker met water van tussen de 30 en 32 graden. Dan komt het sperma weer tot ‘leven’. Het rietje moet dan op die temperatuur gehouden worden totdat het in de koe is ingebracht.

 

En weet u, iedere dame heeft een koegebonden stieradvies! In het stikstofvat hebben we sperma van ongeveer acht stieren opgeslagen. Het stieradvies bestaat dus uit één van deze stieren. Waar wordt nu zoal opgelet? Bijvoorbeeld op de benen, uier, frame en de melkproductie, dat zijn eigenlijk de hoofdlijnen. Maar ook bijzaken, zoals melksnelheid en karakter, worden meegenomen. Zo wordt op een ondeugende koe een rustige stier geadviseerd. En op een dame die traag melkt, een stier met een hoge melksnelheid. Hiermee probeer je een optimale koe te fokken. Nu is dit heel wat informatie, maar dit alles moet wel eerst leiden tot een dracht. Daarom is drachtcontrole belangrijk.

 

Nu is het zo dat sommige dames na één keer insemineren al drachtig zijn en andere wel vijf of zes inseminaties nodig hebben. Om dit goed te managen, doen wij ongeveer iedere 60 à 80 dagen aan drachtcontrole. Zo ook deze week. Dertien dames hebben we ’s morgens vastgezet, zodat de dierenarts de dracht kan controleren. En wist u dat dit rectaal gebeurt? Een koe heeft echt een te grote omvang qua buik en al die magen zitten in de weg om van buitenaf iets te kunnen zien in een vroeg stadium. Daarom gebeurt het rectaal. Het ‘oog’ van het scanapparaat gaat mee naar binnen en bekijkt de dracht. Het schermpje draagt de dierenarts om zijn pols. Het is dus een mobiel apparaat. Ten eerste kijkt de dierenarts of er een vrucht te zien is en zo ja, leeft het? Daarna wordt gekeken of de groei gelijk is aan het aantal dagen dracht. Is dit allemaal goed, dan weet je dat er een goede dracht is. Eventueel afwijkende eierstokken of een gestorven vrucht worden ook wel eens waargenomen. Cruciale informatie voor ons als boer. Maar vandaag hebben we een prima score; twaalf dames drachtig en eentje maar leeg.

 

‘Wil je even meekijken?’, vraagt de dierenarts. Dat laat ik me niet onthouden. En jawel, daar zie ik een mini kalfje, ik zie zijn of haar kontje, trappelende pootjes, kloppend hartje. Wauw, wat is dit kalfje druk en wat is het beeld helder. Wat is de techniek tegenwoordig mooi. Verborgen in de koe groeit daar het kalf. Wonderlijke schepping!

 

Tekst: Sjanie Eijkelenboom

 

Kantlijnrubriek: SWA-pagina’s

Titel: Ontmoetingsontbijt

 

Samen eten is een leuke manier om dorpsgenoten te ontmoeten en elkaar beter te leren kennen. Alblasserdammers kunnen elkaar maandelijks ontmoeten in de Bibliotheek Aanzet voor een gezellig ontbijt dat in samenwerking met Stichting Welzijn Alblasserdam (SWA) wordt georganiseerd.

 

Thema: duurzaamheid

Op dinsdag 5 november a.s. zal het gemeenschappelijk ontbijt in het teken staan van het thema duurzaamheid. Dorpsmakelaars Marion Korteland en Kayleigh Bolink besteden tijdens dit ontmoetingsontbijt aandacht aan wat duurzaamheid nou eigenlijk is en welke stap(jes) de deelnemers die dag kunnen zetten om samen te werken aan een duurzaam Alblasserdam. U kunt daarbij denken aan acties op het gebied van voedsel, kleding, huishouden en sociale contacten.

 

Informatie en aanmelden

Het ontmoetingsontbijt is een gezellige, smakelijke én informatieve ontmoeting die begint om 09.00 uur en tot ongeveer 11.00 uur duurt. Het ontbijt vindt plaats in de Bibliotheek Aanzet en deelname is gratis. Aanmelden is wel noodzakelijk in verband met de inkopen, dit kan via 078 20 21 22 0 of info@stichtingwelzijnalblasserdam.nl.

 

Marion en Kayleigh komen op de fiets … U ook?

 

 

Titel: Buurt Bar-Be-Q in wijk Kinderdijk

 

Op zaterdag 2 november a.s. organiseert Stichting Welzijn Alblasserdam (SWA) op het Scheldeplein een gezellige namiddag voor iedereen uit de wijk Kinderdijk. Er staan leuke activiteiten voor kinderen op het programma, een Open Podium en uiteraard een herfst barbeque.

 

Op zoek naar talent

Jong en oud uit de wijk Kinderdijk worden bij deze uitgenodigd om naar deze gezellige namiddag te komen. Voor het open podium is de SWA nog op zoek naar talenten. Heb jij altijd al jouw dans, zang of acteertalent willen laten zien? Dan is dit je kans! Geef je op voor het Open Podium via e-mail: info@stichtingwelzijnalblasserdam.nl.

 

Informatie

Meer informatie over de buurt barbeque is te vinden op www.stichtingwelzijnalblasserdam.nl onder de kop ‘wonen en leven’. Uiteraard is het mogelijk een mailtje te sturen naar: info@stichtingwelzijnalblasserdam.nl of even te bellen met Marion of Kayleigh via telnr. 078 20 21 22 0.

 

Titel: Vrijwilligers gezocht voor Het Hoochhuis

 

Het Hoochhuis is een buurtkamer voor alle bewoners van de drie flats aan de Pieter de Hoochplaats. Tien jaar geleden ontstond deze gezellige ontmoetingsplek in de derde flat op nummer 430. Vrijwilligers organiseren hier regelmatig leuke en gezellige activiteiten voor de bewoners. Onder het genot van een spelletje, een creatieve activiteit of een kop koffie kunnen bewoners elkaar hier ontmoeten. Het Hoochhuis is momenteel op zoek naar vrijwilligers. Zie hieronder.

 

Gastheer / gastvrouw

Als gastheer of gastvrouw zorg je ervoor dat de bezoekers een prettige ochtend of middag hebben. Voor een activiteit open je de deur en zorg je dat alles klaargezet wordt. Daarnaast zorg je voor een bakje koffie of thee en houd je gedurende de activiteit de boel een beetje in de gaten. Is de koffie op? Dan zet je gewoon een nieuwe pot! Na afloop van de activiteit ruim je alles weer op en sluit je af.

 

Secretaris

Als secretaris ben je verantwoordelijk voor de website en de nieuwsbrief. Daarnaast stel je samen met de voorzitter de agenda voor de vergaderingen op en nodig je alle bestuursleden uit. Naast het bestuur zijn er nog 10 vrijwilligers die actief zijn. Tijdens de vergaderingen notuleer je en na afloop zorg je ervoor dat alle aanwezigen de notulen ontvangen.

 

Voorzitter

De buurtkamer is op zoek naar een voorzitter die het stokje van de huidige voorzitter wil overnemen. In de rol als voorzitter ben je voornamelijk bezig met het coördineren van de activiteiten, overleg je met andere bestuursleden en vrijwilligers en zet je je actief in om alles soepel te laten verlopen. Je weet precies wat er speelt en levert zo nu en dan een kort verslag aan voor de website en nieuwsbrief.

 

Interesse?

Voor meer informaite of aanmelden, mail naar: vrijwilligers@stichtingwelzijnalblasserdam.nl

 

 

Titel: Maand van de Mantelzorg

 

Van 4 t/m 27 november a.s. wordt in Alblasserdam weer de maand van de mantelzorg gehouden, een maand waarin gemeente, organisaties en instellingen hun waardering uitspreken naar mantelzorgers in het dorp. Er staan diverse activiteiten en bijeenkomsten op het programma.

 

Maandag 4 november: Koffiemoment met de burgemeester en wethouders in Landvast

Tussen 14.00 en 16.00 uur kunnen mantelzorgers uit Alblasserdam hun jaarlijkse waardering (cadeaubonnen) ophalen tijdens een gezellige middag. Indien mogelijk, kunt u samen komen met degene die u verzorgt. Mocht u niet in de gelegenheid zijn om op dit tijdstip te komen, dan is er nog de mogelijkheid om diezelfde maandag tussen 16.00 en 20.00 uur uw waardering op te halen bij de SWA. Om voor deze waardering in aanmerking te komen, dient u wél als mantelzorger ingeschreven te staan bij Stichting Welzijn Alblasserdam (SWA). U kunt dat doen door een mailtje te sturen naar info@stichtingwelzijnalblasserdam.nl of door contact op te nemen via telefoonnummer 078 20 21 22 0. Uiteraard kunt u ook even langskomen op ons kantoor om een aanmeldingsformulier in te vullen.

 

Donderdag 7 november: Feestelijke mantelzorgbijeenkomst

Gymjuf Gerda Zijderveld zal deze morgen langskomen om de aanwezigen mee te nemen in bewegen. De Violin Dancers zorgen voor de muziek. Locatie: Cultureel Centrum Landvast. Inloop: 09.45 uur. Aanvang: 10.00 uur. Einde: 12.00 uur.

 

Dinsdag 12 november: Aandacht voor ouders van een kind met intensieve zorg

Heeft u een zorgintensief kind en loopt u als ouder tegen flink wat dingen aan? Of uw kind nu langdurig ziek is, verstandelijk beperkt en/of een fysieke handicap heeft, het kan lastig zijn om alle ballen in de lucht te houden. Helaas is er vaak weinig ruimte om ouders in eenzelfde situatie te ontmoeten. Tijdens deze avond is er ruimte voor die ontmoeting, (h)erkenning en het uitwisselen van ervaringen. Alja van Maanen is moeder van een zorgintensief kind en vertelt over haar gezin en de ouderschap-theorie. Locatie: Stichting Welzijn Alblasserdam. Inloop: vanaf 19.15 uur. Aanvang: 19.30 uur. Einde: 21.00 uur.

 

Donderdag 14 november: Creatieve middag ‘Wol verven’

Een creatieve middag waar u kunt leren wol verven, in samenwerking met het Koperdraadje. Natuurlijk met een drankje en wat lekkers. Locatie: Stichting Helpende Handen in het Participand, Lelsstraat 2. Aanvang: 14.00 uur. Einde: 16.00 uur.

 

Maandag 18 november: High Tea Waardeburgh

Gezellige high tea in Salon de Thé, Oude Veer 34, Papendrecht. Aanvang: 14.30 uur. Einde: 17.00 uur.

 

Woensdag 20 november: ‘Schiet mij maar lek’

Lasergamen voor jonge mantelzorgers. Start: 17.30 uur. Meer info via FB: @JMZaanZ.

 

Donderdag 21 november: Creatieve middag ‘Kleurfeest voor volwassenen’

Locatie: Stichting Helpende Handen in Participand, Lelsstraat 2. Aanvang 14.30 uur. Einde: 16.00 uur.

 

Dinsdag 26 november: Ontmoetingsochtend voor de Connectgroep ‘Autisme Belevingscircuit’

Locatie: Stichting Welzijn Alblasserdam (SWA), Cortgene 20. Aanvang: 09.30 uur. Einde: 11.30 uur.

 

Woensdag 27 november: Film of bingo met aansluitend een buffet

Buffet in Landvast met daaraan voorafgaand de keuze uit een film (Last Christmas) of Bingo. U kunt zich ook apart voor het buffet of de film/Bingo aanmelden. Locatie: Cultureel Centrum Landvast. Inloop vanaf: 15.15 uur. Aanvang film of bingo: 15.30 uur. Aanvang buffet: 17.30 uur.

 

Aanmelden

Meer informatie en/of aanmelden voor deze activiteiten/bijeenkomsten? Mail naar: info@stichtingwelzijnalblasserdam.nl of bel met: 078 20 21 22 0.

 

Wij zien uit naar uw komst tijdens de Maand van de Mantelzorg!

 

 

Kantlijnrubriek: commercial story

Titel: Thuis

 

Vandaag kreeg ik, heel toevallig, twee keer een vraag over een Tiny House. De eerste vraag ging over het verzekeren van zo’n knusse woning. De tweede vraag had betrekking op het financieren van een Tiny House. Een gemeente in de buurt overweegt om een project te starten met Tiny Houses, om starters op die manier een kans op de woningmarkt te geven. Men vraagt zich af welke constructies er mogelijk zijn.

 

Een Tiny House is een nieuwe woonvorm. Het zijn kleine vrijstaande woningen van maximaal 50 m2 met alles erop en eraan. Wanneer je de verhalen van bewoners leest, dan gaat het om het gevoel van vrijheid, een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk en betaalbaarheid. Boven alles gaat het echter meestal om een droomwoning, die overigens best vaak op een droomplek staat.

 

Woonwens

Bij ons op kantoor hebben we dagelijks te maken met mensen die een woonwens in vervulling willen laten gaan. Voor de één is dat een knusse starterswoning en voor de ander een luxe vrijstaande woning. Door de jaren heen hebben we heel wat mensen mogen helpen bij de aankoop van hun droomhuis. Wanneer ik daar over nadenk en terugkijk op al de gesprekken die we hebben gehad, dan gaat het eigenlijk altijd over een ‘thuis’.

 

Veiligheid en geborgenheid

Thuis, een plek waarbij je aan woorden als veiligheid en geborgenheid denkt. Voor ons bijna als vanzelfsprekend, maar voor veel mensen in de grote wereld om ons heen alleen een droom. Eigenlijk best bijzonder dus, vind ik, dat we u en jou mogen helpen bij de aankoop of het financieel beschermen van een thuis!

 

Met vriendelijke groet, John Barkmeijer, Besems Verzekeringen en Hypotheken BV

 

 

Kantlijnrubriek: jubileum

Titel: 125 jaar Excelsior, één en een kwart eeuw de juiste toon

 

Stond de vorige Kantlijn in het teken van het 120-jarig bestaan van Soli Deo Gloria, in dit nummer gaat de Alblasserdamse muziekvereniging Excelsior daar in jaren aan voorbij! Het orkest bestaat anno 2019 namelijk 125 jaar!

 

De eerste muzikale beginselen werden bijgebracht door de heer H. de Haan, van oktober 1894 tot april 1896 ‘directeur van den Vereeniging’. Jaarlijks werden twee uitvoeringen gegeven, maar het uit te voeren repertoire was, zo bleek al gauw, nog niet voldoende voor een hele avond. Daarom vulden de leden de leemten, door zelf toneelstukjes op te voeren! Met de komst van de heer L. Dresselaars uit Dordrecht, kreeg de fanfare meer gestalte. Hij was, naast directeur, de grote animator die de leden stimuleerde tot hogere muzikale activiteit. Donderdag 16 mei 1912 (Hemel-vaartsdag) staat als een historische dag te boek! In Puttershoek behaalden de Alblasserdamse musici tijdens een concours voor de allereerste maal de 1e prijs in de concertwedstrijd ‘Uitmuntendheid’ en eenzelfde prijs voor de marswedstrijd in de derde afdeling. Na 13 jaar zwoegen viel er eindelijk iets te vieren!

 

Met het schip

Per jaar werd er gewoonlijk aan twee concoursen deelgenomen. Daar veel plaatsen waar concoursen werden gehouden goed per schip bereikbaar waren, ging het vervoer van Excelsior met een beurtschip met een ‘petroleummotor’ (Bolnesdiesel) van de heren Van Houwelingen en Verloop. Zo’n concours was op deze manier tijdrovend en dus dagvullend. ’s Morgens scheepten de muzikanten zich bijtijds in, om pas ’s avonds laat tussen elf en één uur weer vaste voet aan Alblasserdamse wal te zetten. Om de concoursresultaten zo snel mogelijk aan het thuisfront te melden, werd soms gebruik gemaakt van postduiven. Het vervoer per boot raakte na 1940 geheel uit de gratie. Autobussen deden hun intrede. In 1931 gaf de 78-jarige Dresselaars na 32 jaar zijn dirigeerstok over aan de heer H. van Olderen.

 

Contributie

Geld heeft altijd een belangrijke rol gespeeld, zeker in tijden van recessie. Ook bij Excelsior drong deze verslechterde economische tijd merkbaar door. In verband met de werkloosheid van een groot aantal leden, moest het bestuur in 1931 noodgedwongen overgaan tot contributieverlaging. Het lidmaatschap voor gehuwde werklozen werd op 5 cent gesteld en dat van ongehuwden op 10 cent per week. Dirigent Van Olderen kreeg in 1933 een honorarium van 4 gulden per week en een vergoeding voor het muziekpapier. Het 40-jarig jubileum werd gevierd op 14 november 1934 in De Harmonie, waar de leden twee nieuwe flankvaandels konden tonen.

 

Oorlogstijd

In de notulen van mei 1940 schreef de toenmalige secretaris Chr. Wijnhoff: ‘Vrijdag 10 mei was de dag waarop ons land in de oorlog werd meegesleurd. Weinigen van ons zullen dien dag nog maar het geringste vermoeden hebben gehad, wat in de komende dagen – om maar bij onze vereeniging te blijven – verwoest zou worden. Want zoals later bleek, werden alle sieraden van vaandels en schellenbomen door de brand verwoest.’ Ook de prijzenkast en een aantal instrumenten werden vernietigd. Deze lagen zorgvuldig opgeslagen in het Café Restaurant Het Vergulde Paard op de Dam en bij een aantal leden, wier huizen op 11 mei door het bombardement werden verwoest. Tijdens de oorlogsjaren stonden de korpsactiviteiten op een laag pitje.

 

Een nieuw begin

Een nieuw begin vormde 12 mei 1945. Excelsior bracht in samenwerking met Soli Deo Gloria een fanfare op de been. Op een platte paardenwagen maakten zij gezamenlijk een rondgang door het bevrijde Alblasserdam. Dit was het begin van een periode waarin verenigingsactiviteiten weer met veel elan werden opgepakt en Excelsior deed daar volop aan mee. Excelsior ontving van de voorzitter van het vaandelcomité, de heer Leen Smit, een nieuw hoofd- en twee flankvaandels, ter compensatie van de verloren gegane exemplaren. In 1947 ontsprong als nieuwe loot aan de Excelsiorboom een tamboerkorps, waarvoor het comité nieuwe instrumenten had gekocht. Onder leiding van tambour-maître Adriaan Ruiter en instructeur Bas van Schagen presenteerde de leden zich voor het eerst op 5 mei 1948. In 1955 kreeg het dorp andermaal uitbreiding door de oprichting van een jeugdorkest, waarvoor zich 23 jongens (geen enkele meisjesaanmelding!) vanaf 10 jaar aanmeldden. Waar iets te vieren was, daar kwam je Excelsior tegen, niet alleen bij marsen en concerten, maar ook veelvuldig bij tewaterlatingen op de (oude) werf Verolme en de (nieuwe) werf De Noord. Mede door succesvolle dirigenten als Aart v.d. Linden en zijn opvolger Jan Schilt, groeide Excelsior uit tot een graag gezien en gecontracteerd korps. Voorzitters en dirigenten kwamen en gingen in de loop der jaren, evenals de leden, maar het korps als geheel beleefde ‘gouden tijden’.

 

Tamboers en majorettes

In 1968 bestond het tamboerskorps 20 jaar. In dat jaar startte ook het Majorettepeloton, waarvoor zoveel belangstelling was dat er al direct een wachtlijst ontstond. Op 30 april 1969 toonden 21 meisjes in nieuwe uniformen en onder leiding van miss majorette Sjanie den Boef zich aan het publiek. Als Excelsior toentertijd compleet door de straten liep, marcheerden er zo’n 100 leden in vol ornaat! In 1970 was er een Taptoe-show en in diezelfde periode ontstond ook de eigen boerenkapel De Meulenmakkers, die graag gezien en vooral gehoord was op markten, braderieën, carnavalsavonden en andere feesten en partijen binnen en buiten het dorp.

 

Doel voor de toekomst

‘Na de jubileumviering hebben we weer een nieuw en groter doel voor ogen’ vertelt Wendelien de Waaij, de pr-dame van het korps. ‘De laatste jaren hebben we er ons niet zo mee bezig gehouden, maar nu willen we ons gaan richten op een concertconcours, waarbij het gaat om de moeilijkheidsgraad die het korps indeelt in een divisie. Daar moet naartoe gewerkt worden middels grotere stukken, meer de diepte in dus, terwijl de aandacht de laatste jaren lag op meerdere verschillende stukken. Een uitdaging!’ Ook aan de jeugd is gedacht. Excelsior is gestart met Creatief met Muziek, voor basisschoolkinderen. Op het Nokkenwiel krijgen de BSO-kinderen al les van docente/dirigente Desire Riera.

 

125-jarig jubileum

Excelsior is heden ten dage nog springlevend! Het Harmonieorkest heeft 35 leden, waarvan 19 dames! De tamboers- en majorette-korpsen behoren helaas tot het verleden, maar er is nog wel een leerlingengroep en de eerder genoemde feestband. De huidige dirigent Dominique Capello (uit Hellevoetsluis) is inmiddels al zes jaar met het orkest verbonden. Om het 125-jarig jubileum te vieren, staan er speciale jubileumactiviteiten op de agenda. ‘Op 12 oktober staat er een receptie en reünie met oud-leden gepland, in de Elthetokerk. Op 2 november is het jubileumconcert van Excelsior, met medewerking van Blech Bizarr (Zuid-Duitse en Tiroler muziek) in Landvast’, vertelt Wendelien. En ten slotte: ‘Voor de reünie zijn aanmeldingen van oud-leden erg welkom. Excelsior is ook nog op zoek naar (oude) foto’s.’ Informatie doorgeven of aanvragen en/of je als nieuw lid aanmelden kan via de mail: info@excelsioralblasserdam.nl.

 

Van harte gefeliciteerd met dit 125-jarig jubileum en nog vele muzikale jaren toegewenst.

 

Tekst: Geri de Lange-Mes

 

Bron: Dit artikel is tot stand gekomen aan de hand van het 100-jarig jubileumboekje van Excelsior, geschreven door Arie Ooms (bewerkt door Bep van Veenendaal) en een kort interview met Wendelien de Waaij.

 

Kantlijnrubriek: cultureel met Linda

Titel: Glas in de architectuur

 

In het Glasmuseum in Leerdam is een expositie te bekijken over glas in de architectuur. Naast deze speciale tentoonstelling is uiteraard ook de vaste collectie te bewonderen. Op een warme zondagmiddag is de tuin ook een bezoek waard. Daar staan allerlei glasobjecten van o.a. de bekende glaskunstenaar Bernard Heesen. Niet iedereen is een liefhebber van zijn nogal barokke objecten, maar hij is een iets andere weg ingeslagen en dat spreekt meer aan.

 

Maar voor nu: Glas in de architectuur. Het betreft hier de periode van 1850 tot nu en er is heel veel te bekijken. Verschillende decoratietechnieken worden getoond: glas in lood, gezandstraald glas, gebogen glas maar ook zeefdrukken en glas in beton. Aanleiding voor deze expositie is uitgebreid onderzoek over Glasfabriek Bouvy (1854-1926) en recente aanwinsten van glas in lood ramen uit de periode 1930-1931 van Thorn Prikker en Kamerlingh Onnes. Het Glasmuseum geeft een duidelijk overzicht over wat glas in de architectuur zoal omhelst. Elk huis heeft tenslotte ramen en deze zijn bepalend voor de sfeer in huis door het invallend licht. Aan de hand van werken uit particuliere en eigen collecties wordt een beeld geschetst van de ontwikkeling die het venster- en bouwglas vanaf 1850 heeft doorgemaakt. Er zijn filmpjes te zien waarop glaskunstenaars uitleggen hoe bepaalde technieken gebruikt worden en wat het resultaat is. Belangrijke mensen in de ontwikkeling van het glas in de bouwkunde zijn Floris Meydam en A.D. Copier. Deze laatste heeft ook aan de wieg gestaan van de eerste school voor glastechniek in Nederland.

 

Wat zie ik?

Het gratis boekje ‘Wat zie ik?’ geeft veel informatie over glastechnieken in de architectuur om ons heen:

  • Buigen, gebogen ramen in bijvoorbeeld winkelpuien, waren erg in de mode rond 1900.
  • Etsen en zandstralen, waarin door middel van bewerking met zuren of zand bepaalde vlakken ondoorzichtig gemaakt worden.
  • Slijpen, een noodzakelijke techniek bij het maken van glazen ruiten.
  • Glas in lood en glas in beton.
  • Brandschilderen, het inbranden van een decoratie in het glas.
  • Eigentijdse technieken, zoals Glas-appliqué, Glasfusing, Triplum en bouwstenen van glas.

 

Kortom genoeg te bekijken en te beleven in Leerdam. Een half uur rijden vanaf Alblasserdam ligt het museum aan de Linge in twee oude villa’s met veel leuke details en met elkaar verbonden door een brug.

De glasblazerij is ook te bezoeken en informatie vindt u op: www.nationaalglasmuseum.nl.

 

Tekst: Linda Wiffers

 

Kantlijnrubriek: column Edgar

Titel: Plaspauze

 

We blijven nog maar even in de vakantiestemming met het herfstweer in aantocht. Gewoon stug vast blijven houden en niet toegeven dat de dagen weer kouder én korter worden. Nee, heerlijk terugdenken aan de zomervakantie. Toen de dagen heet waren en de avonden zalig zwoel. En niet te vergeten: de nachten niet om uit te houden in mijn mummy slaapzak!

 

Het vervelende is dat tijdens de vakantie mijn blaas ongeveer de omvang heeft van een anderhalve liter cola fles…dopje … Dus, misschien herken je het wel, je wordt in het midden van de nacht wakker. Je wilt niet op je telefoon kijken hoe laat het is – je doet het toch – blijkt het nog maar twee uur te zijn. Je blaas drukt eens op de deurbel om aan te geven dat het tijd wordt voor een plasje, maar je denkt: ‘Ik draai me gewoon nog een keer om en val vanzelf weer in slaap.’ Na anderhalf uur heb je jezelf tig keer omgedraaid, gaat bij elke ademhaling het alarm in je blaas weer af en toch blijf je denken … ik val weer in slaap … ik val weer in slaap.

 

Uiteindelijk tegen half vijf, terwijl het langzaam licht gaat worden, die rotvogels met hun fluitconcert beginnen en je zo gaar bent als een poffertje, besluit je dan maar om een plasje te gaan plegen. Nou en dan begint het. Allereerst proberen om jezelf uit die slaapzak te wurmen. Dat begint met zo stil mogelijk proberen die rits van je slaapzak open te krijgen, zonder dat de rest van de tentbewoners wakker wordt. Terwijl je het schuivertje voor je gevoel zo stil mogelijk tand voor tand opschuift, klinkt het alsof er een oorverdovend kabaal over de camping gaat. Om niet teveel herrie te maken, open je de rits niet helemaal, maar probeer je al na een kwart jezelf uit de slaapzak te krijgen. Op het half zachte luchtbed verlies je dan je evenwicht, waardoor je langzaam schuin achterover begint te kantelen en zo steeds dichter tegen de andere tentbewoners aan begint te rollen. Het enige houvast dat je kunt vinden is het doek van de slaaptent, maar die geeft ongeveer evenveel mee als een bungeetouw. Dus, met vereende buikspierkrachten (werken altijd erg prettig met een volle blaas), probeer je jezelf weer op te werken om maar niet om te vallen.

 

Als dat uiteindelijk is gelukt, ontdek je ineens dat het binnen in de slaapzak een stuk warmer was dan daarbuiten. En daar zit je dan opeengehoopt tussen slaapzak, luchtbedden en medetentbewoners … in je boxershort, terwijl je kleren buiten de slaaptent liggen. Uiteraard lig je helemaal in het verste hoekje en moet je over alles en iedereen heen kruipen zonder ze wakker te maken. Nou, ik kan je vertellen: ik ben daar heel slecht in. Dus hortend, stotend en grommend over alles en iedereen heen te zijn geklauterd, kom ik aan bij de opening van de slaaptent. Die uiteraard ook voorzien is van een paar ritsen. Dus ook hier weer zo stil mogelijk proberen deze te openen. Had ik al gezegd dat ik een volle blaas had?

 

Uiteindelijk uit de slaaptent gewurmd, probeer je jezelf in je spijkerbroek te krijgen en – uiteraard weer omvallend en tentstokken meetrekkend – staande te blijven, op zoek naar je slippers die je niet kunt vinden, dus dan maar met je blote voeten door het natte gras in een soort van halve sprint zo snel mogelijk naar het toiletgebouw, en wat daar gebeurde??? Dat, lieve lezertjes, is weer een ander verhaal / column.

 

Tekst: Edgar Veen

 

Kantlijnrubriek: bijzondere hobby

Titel: Bloeiende Agave

 

‘Er gebeurt iets heel ergs in de kas!’ Ad van Zwienen (76) kwam de trap van het dijkhuis aan de Oost Kinderdijk op en stapte de woonkeuken binnen. Geschrokken keek z’n vrouw Anke hem aan, wat was er aan de hand? ‘De Agave gaat bloeien! En dat wordt z’n dood …’

 

Al 25 jaar stond de Koninginne-agave Victoria Reginae te midden van honderden cactussen rustig en imposant in de kas in de achtertuin van familie Van Zwienen. Ooit aangeschaft als plantje van een jaar of vijf. ‘Een van de mooiste, meest decoratieve, langzaam groeiende Agaves. En nu zou hij voor het eerst gaan bloeien.’ De bloemstengel groeide uit tot 2.25 meter en de bloem bloeide over de lengte van een meter, van onder naar boven. ‘Het produceren van bloemen put de plant zo uit dat deze binnen korte tijd sterft. Een kwart eeuw lang was deze Agave, een plant die uit Noord Oost Mexico komt, de blikvanger in mijn kas,’ vertelt Ad. ‘Witte strepen, witte punten aan het eind van de driehoekige bladeren, die er als beeldhouwwerk uitzien. Toen ik de bloemstengel zag verschijnen, schoten er direct twee gedachten door mijn hoofd: wat mooi dat hij gaat bloeien, en wat jammer dat het daarna is afgelopen met deze plant. Omdat de bloemstengel in rap tempo groeit, was het zaak de agave op tijd buiten te zetten. Na zo’n zeven weken was de bloemstengel twee-en-een-kwart meter hoog met bovenin de top honderden knoppen…’

 

Cactushobby

Ad van Zwienen, geboren en getogen Alblasserdammer, groeide op als middelste van drie jongens aan het Cortgene, naast het voormalige postkantoor. Hij herinnert zich hoe hij als jochie uitkeek over de Noord, waar soms zeilwedstrijden waren. De cactushobby van Ad ontstond jaren later met een klein cactusboek en de aanschaf van een bescheiden exemplaar van de cactussoort Echino Grussonii, ook wel ‘schoonmoederstoel’ genoemd. Hij deed ’m cadeau aan zijn moeder en later, bij een verhuizing, kwam de plant terug. ‘Ik kocht er wat cactussen bij, ook wat cactuszaad en het aantal planten groeide. Er was een mooie hobby geboren. Samen met een andere belangstellende, een collega van IHC, ging ik geregeld naar beurzen en kwekers. Ook werd ik lid van Succulenta, de vereniging voor cactus- en vetplantenliefhebbers. En omdat cactussen het beste gedijen en gelijkmatig groeien bij licht van alle kanten, schafte ik een kas aan. En later een grotere. Sinds 2003 staat de huidige kas in onze tuin, mooi geïntegreerd met wat er verder in de tuin groeit. De Agave stond tussen zo’n 450 cactussen, groot en klein.’ De tuin ligt er prachtig bij, mede dankzij aanwinsten die zoon Kees-Jan meebracht. Al als tienjarige hadden planten zijn hart. Veel vrije tijd steekt Kees-Jan in het observeren en ontdekken van wilde planten in allerlei gebieden op de wereldbol. Niet voor niets was hij het die de foto’s bij dit artikel maakte. Onlangs ontdekte hij een nog niet beschreven plant, die nu zijn naam krijgt. De Viola x zwienenii, ontdekt in de Argentijnse Andes. Echt iets anders dan de vetplanten die nu in de mode zijn.

 

Aandacht en rust

‘Vetplanten en cactussen zijn makkelijke planten. Ze hebben geen last van vier weken vakantie van de eigenaar. Toch is aandacht nodig om ziekten en plagen voor te blijven. Binnen groeien ze vaak te hard en te onregelmatig,’ legt Ad uit. ‘Ze hebben in de winter rust nodig en weinig of geen water. Ze overwinteren bij voorkeur bij een temperatuur van ongeveer 8 graden. Dit alles om de cactussen tot bloei te laten komen. De rusttijd is wat saai. Na de rust komen de knoppen tevoorschijn. Cactussen bloeien van begin april tot eind september. De bloeiwijze varieert sterk. Grote cactussen kunnen kleine bloempjes hebben, kleine juist grote. Goed doorlatende grond is belangrijk, zodat er geen water blijft staan. Langzaam groeien is het beste.’ Wie zich onlangs een ‘modeplant’ heeft aangeschaft en meer wil dan het gewone, kan veel hebben aan de speciale jubileumuitgave van het nu honderdjarige Succulenta. En wie weet blijkt de hobby dan net zo groeizaam te zijn als bij Ad van Zwienen!

 

Tekst: Joke Veerman

 

Kantlijnrubriek: commercial story

Titel: Waardeburgh, waardevolle zorg

 

Wederzijds vertrouwen, gelijkwaardigheid en wederzijds respect zijn de belangrijkste uitgangspunten waarmee cliënten tegemoet worden getreden. Er wordt op die basis veel gedaan om het welzijn van alle ouderen te verbeteren. Niet alleen door de best mogelijke zorg te verlenen, maar ook door activiteiten te organiseren voor bewoners van de verzorgingscentra en voor mensen van daarbuiten. Frank Docter en Anne Sulaiman vertellen daarover met veel enthousiasme.

 

‘Het is niet altijd even makkelijk om mensen te leren kennen,’ start Anne. ‘Daarom organiseren we vanuit Waardeburgh allerlei activiteiten in de wijk. Op die manier brengen we mensen op een eenvoudige en laagdrempelige manier met elkaar in contact. Door deel te nemen aan die activiteiten wordt de zelfredzaamheid van senioren gestimuleerd en leiden ze (weer) een actief sociaal leven. Iedereen is welkom.’ In Alblasserdam worden activiteiten aangeboden vanuit De Waard in de Alblashof en vanuit MFC Maasplein aan de Maasstraat in wijk Kinderdijk.

 

MFC Maasplein

In het MFC Maasplein worden uitsluitend activiteiten aangeboden voor mensen ‘van buiten’. Anne legt uit: ‘Van maandag tot en met vrijdag, tussen 08.30 en 11.00 uur kun je er ‘op de koffie’ gaan. Gezellig bijkletsen en vooral elkaar ontmoeten. Voor je drankje en voor sommige activiteiten wordt een kleine bijdrage gevraagd, maar dat is niet abnormaal, toch? De vrijdagmiddag staat van 14.00 tot 16.00 uur in het teken van spelletjes. Een gezelschapsspel of een kaartje leggen of je eigen favoriete spel meebrengen en dat spelen met anderen, het kan allemaal. Elke tweede donderdag van de maand kun je van 19.00 tot 21.30 uur terecht voor een spelletje bingo.’

 

De Waard

’Het activiteitenprogramma in De Waard is iets uitgebreider’, vervolgt Anne. ‘Op dinsdag kun je van 09.30 tot 11.30 uur meedoen aan een spelletje en op de laatste dinsdag van de maand kun je aanschuiven voor een warme lunch. Op elke tweede woensdag van de maand, van 14.30 tot 16.00 uur, rollen de bingoballetjes. Wil je meedoen, maar woon je te ver weg? Maak dan gebruik van de Sjuttel. Dat geldt natuurlijk voor alle activiteiten. De biljartclub wordt vooral door mannen bezocht, elke woensdag tussen 14.00 en 16.00 uur. Het brei- en haakcafé is een typische vrouwen aangelegenheid en staat gepland op elke dinsdag van 09.30 tot 11.30 uur’, aldus Anne. ‘Maar, zoals gezegd: iedereen is welkom. Op elke derde donderdag van de maand vindt een muziekoptreden plaats. Het kan er heel gezellig aan toe gaan. Soms wordt een optreden vervangen door een film of een lezing. Alle informatie vind je op het mededelingenbord.’ Iedereen die suggesties of ideeën heeft voor (nieuwe) activiteiten, kan deze voorleggen aan coördinator Joke van den Berg.

 

Waardeburghplus

Frank legt uit: ‘Waardeburghplus is bestemd voor zelfstandig, thuiswonende mensen vanaf ongeveer 55 jaar of mensen met een zorgvraag. De plus staat voor de extra dienstverlening die, naast de zorg en huishoudelijke ondersteuning, door Waardeburgh wordt aangeboden. Voor 15 euro per jaar krijg je een Waardeburghpluspas en kan je van die extra diensten gebruik maken. Oók iedereen buiten de centra. Maar, daar krijg je ook wat voor terug. Zo kun je gebruik maken van de Sjuttul, krijg je korting op maaltijden in de restaurants en kun je korting krijgen op zorgalarmering vanuit je eigen woning. Verder ontvang je vier keer per jaar het magazine ‘Samen’ en kun je deelnemen aan (héél populair) dagtochten in de regio of daarbuiten.’

 

De Sjuttul

‘Waardeburgh heeft een eigen vervoersdienst’, vervolgt Frank, ‘een klein busje bemand door een vrijwilliger. Bestemd voor wie zelf niet kan rijden of geen gebruik wil/kan maken van het openbaar vervoer of een taxi te duur vindt. Je kunt je vanuit het zorgcentrum of vanuit huis naar de plaats van bestemming laten brengen met de Sjuttul als je dus in het bezit bent van een Waardeburhgpluspas. Je kunt een 20-rittenkaart kopen voor 18 euro. Dat betekent dat je – binnen de gemeente – voor 90 cent thuis wordt opgehaald en naar de plaats van bestemming wordt gebracht. Zeker, je kunt ook naar bijvoorbeeld Papendrecht, dan betaal je voor twee ritten.’ Een rit met de Sjuttul moet tenminste een dag vooraf gereserveerd worden. Dat kan dagelijks tussen 08.30 en 16.30 uur en op vrijdag tot 16.00 uur via de seniorenzorglijn. De Sjuttul rijdt dagelijks tussen 08.30 en 17.30 uur en op zaterdag tot 17.00 uur. Op zondag rijdt de Sjuttul niet.

 

Zorgalarmering en welzijnsmelding

Niet alleen de cliënt, ook de verwanten vinden de gedachte dat er dagelijks controle is op het welzijn van de cliënt bijzonder geruststellend. Met de zorgalarmering laat je met één druk op de knop weten dat er iets aan de hand is. De medewerkers van Waardeburgh zijn 24/7 bereikbaar en komen onmiddellijk in actie na zo’n melding. De techniek wordt gratis door de technische dienst bij je thuis geïnstalleerd. De prijs voor deze dienstverlening kost 17 (16) euro per maand. Je kunt ook afspreken dat je zélf dagelijks iets van je laat horen. Je belt op een afgesproken tijdstip met een medewerker voor een kort praatje. Ze weten in de Waardeburgh dan dat alles oké is. Bel je niet op het afgesproken tijdstip, dan gaan er in de Waardeburgh alarmbellen rinkelen en wordt er actie ondernomen. Deze service kost slechts 6 (5) euro per maand. De prijzen gelden voor iedereen, de tussen haakjes geplaatste prijzen worden berekend aan leden van Waardeburghplus.

 

Restaurant De Waardse Hof

Anne: ‘In Alblasserdam kun je terecht in ‘De Waardsche Hof’, een gezellig restaurant dat deel uitmaakt van de ontvangsthal van zorgcentrum De Waard. Het biedt een vast weekmenu, waarbij je dagelijks keuze hebt uit twee menu’s. Je kunt deze ook combineren.’ Het driegangen dagmenu kost 9 (8,50) euro en ook mensen die niet in De Waard wonen zijn welkom. Wel vooraf aanmelden natuurlijk via 078 692 15 15, dat geldt voor iedereen. Nu vindt niet iedereen alles even lekker, dus als je niet voor verrassingen wilt komen te staan, dan kun je vooraf het menu bekijken via de site. Tweemaal per maand wordt een themamaaltijd aangeboden. Zo’n maaltijd staat in het teken van een bepaalde gebeurtenis, een land of een bepaald gerecht. Het is wel duurder. Per maaltijd betaal je 13 euro (12), waarbij één consumptie is inbegrepen. Voor deze bijzondere maaltijden kun je ook een maaltijdenkaart kopen à 135 euro (127,50), goed voor 16 keer. Het restaurant is dagelijks geopend van 12.00 tot 13.30 uur. Op donderdag, vrijdag en zaterdag wordt ook ’s avonds geserveerd. Iedereen kan aanschuiven van 17.00 tot 20.00 uur.

 

Vrijwilligers

De activiteiten die Waardeburgh aanbiedt, worden mede mogelijk gemaakt door vrijwilligers. Naast ongeveer 750 medewerkers in vaste dienst, zijn er zo’n 600 vrijwilligers nauw betrokken, zoals activiteitenbegeleiders, buschauffeurs, mensen die een eindje met een bewoner wandelen of mensen een bezoekje brengen en helpen met maaltijden. Er is altijd wel een activiteit waarvoor je je nuttig kunt maken én die je zelf leuk vindt. Het is heel dankbaar werk. Dus, als je wat tijd beschikbaar wilt stellen, neem dan contact op met Waardeburgh via de seniorenzorglijn.

 

Zorgcentra

Stichting Waardeburgh heeft vier zorgcentra in Sliedrecht, Alblasserdam en Hardinxveld-Giessendam en biedt, met het evangelie als basis, zorg en ondersteuning aan alle ouderen. Niet alleen in de genoemde centra, maar ook aan huis in deze én omliggende gemeenten. Er zijn tientallen brochures beschikbaar met een schat aan informatie. Je kunt natuurlijk ook gewoon telefonisch informatie inwinnen. Stichting Waardeburgh is bereikbaar via de gratis Seniorenzorglijn: 0800 456 0 456. Je kunt je licht ook opsteken via de website: waardeburgh.nl.

 

Tekst: Paul van Oostende

 

 

Kantlijnrubriek: jubileum

Titel: 50 jaar Vestzaktheater Biggelmee

 

Na een jubileumjaar met fantastische optredens van onze plaatselijke en regionale toppers, alsook diverse tributes, is het op 26 oktober zover. De Jubileumdag! Muziek tot in de late uurtjes.

 

Hoe het begon

Op 1 september 1964 werd door een aantal Alblasserdamse jongeren een sociëteit opgericht met als doel om cultuur en vermaak te brengen voor hun leden. De avonden vonden aanvankelijk plaats in de Raadskelder, een vrij kleine ruimte. De sociëteit werd ‘De Raadskelder’ genoemd. In 1968 verhuisde de club naar de Biggeltjesschool en toen kreeg de vereniging de naam ‘Biggelmee’. Het gebouw had de naam te danken aan het feit dat de buitenmuren waren aan-gesmeerd met cement en biggels. Op 19 oktober 1968 opende burgemeester Vijgeboom het Vestzaktheater ‘Biggelmee’ op de locatie West-Kinderdijk 375. Begin 2017 werd dat pand gesloten en zijn de live-optredens – na enkele gastlocaties elders – vanaf februari 2018 voortgezet bij het Wapen van Alblasserdam. Na ruim vijftig jaar zijn we weer terug op de Dam in Alblasserdam. Daar waar het allemaal begon.

 

Voor leden

Op 26 oktober 2019 is het groot feest. Vestzaktheater Biggelmee viert het 50-jarig bestaan. Lokale en regionale muzikanten, die Biggelmee een warm hart toedragen en de leden elk seizoen weer gezellige avonden bezorgen, vieren het jubileum met ons mee. Het eerste gedeelte van de Jubileumdag is van 16.00 tot 19.00 uur en omvat een diner met live muziek. Daarna volgen, tot in de late uurtjes, nog vele muzikale verrassingen!

 

Voor iedereen

Vanaf 19.00 uur is het jubileumfeest toegankelijk voor introducés en niet-leden, kortom: iedereen is welkom om te genieten van de muzikale verrassingen. De kaarten zijn à 10 euro per persoon en vanaf de tweede week oktober te koop bij het Wapen van Alblasserdam. Let wel op! De oplage is beperkt, want: vol is vol.

 

Programma 2019-2020

  • Almost Cocker, zaterdag 28 september, 21.00 uur: Joe Cocker Tribute Band
  • Rotations met Ray Sanders, zondag 13 oktober, 15.00 uur: Live Music uit het Damdorp
  • Jubileum 50 jaar Biggelmee, zaterdag 26 oktober, 15.30 uur: muzikanten/bands uit Alblasserdam & omgeving
  • NSOHP & De Ruijgenhil, zaterdag 9 november, 21.00 uur: live Music uit het Damdorp
  • Childhood, zaterdag 1 december, 15.00 uur: gouden hits van toen!
  • Skeftum!, zaterdag 14 december, 21.00 uur: uit Drechtsteden
  • Nieuwjaarsparty met SAHDW, zondag 12 januari, 15.00 uur: ’s avonds als het donker wordt – Alblasserwaard
  • Peaky Blinders, zaterdag 25 januari, 20.00 uur: met dansshow, workshop & live performance
  • LOS-Legacy of Santana, zaterdag 15 februari, 21.00 uur: Santana Tribute Band

 

Voor lid worden en meer informatie, kijk op de website: biggelmee-vzt.nl

 

Kantlijnrubriek: column Roberto versus Mattanja

Titel: Uitsluiting

 

Hey Mattanja, ik heb het gevoel dat het eeuwen geleden is dat we elkaar schreven. Komt zeker door de ontspannende zomer die we hebben gehad. Nou ja, ontspannend, naast het hitterecord waren er nog wel een paar licht ontvlambare zaken te bespeuren in onze omgeving. Ik zal je even bijpraten wat er allemaal is gebeurd toen jij in Oostende je ingevette handen over vreemde ruggen liet glijden.

 

Eerst hadden we het ‘Pony verloting’ schandaal, waarbij de gehele gemeente Alblasserdam terug van reces moest komen. Meerdere ambtenaren, die eindelijk aan het relaxen waren op diverse Europese stranden, hebben hun zwembroek direct ingeruild voor hun corduroy broek om deze crisis zo snel mogelijk te bezweren. Er zijn zelfs ambtenaren gespot waarvan hun rug nog steeds glansde van de ingesmeerde zonnebrandcrème. Een of andere ‘Pony knuffelclub’ heeft aangifte gedaan tegen de burgemeester en het Paardenmarktcomité, omdat het heel erg zielig is om een pony als prijs te overhandigen aan een lief, klein, minderjarig meisje. En, don’t take me wrong, ik ben het helemaal met ze eens. Een pony hoort over uitgestrekte weiden te draven. in plaats van weg te kwijnen in een of andere zoet roze tienerkamer tussen de andere ‘my little pony’s’. Want ja, madammeke wilde eindelijk weleens een échte pony om te kammen. Iedereen gunt zijn kroost toch alles? Maar goed, de aangifte tegen de burgemeester is ingetrokken, dus hij kan weer mooi zonder zwart balkje de straat op. Ik ben benieuwd hoe deze ‘dieren zijn mijn beste vrienden’-individuen aankijken tegen de Aziatische tijgermug die nu ook in Alblasserdam is gesignaleerd. Als ik er ééntje doodt, ruim ik wel gelijk alle sporen op voordat ik ook een aangifte aan mijn broek heb. En, oh ja, FN Steel wordt waarschijnlijk overgenomen door een Turks pensioenfonds, dus bij elke nieuwe order lekker tuturund de straat over … Geweldig.

 

De apotheose was wel zo’n beetje aan het eind van de zomer. Een aantal molenaars is op hun wiek getrapt, omdat ze niet op het openingsfeestje waren uitgenodigd van het nieuwe bezoekerscentrum. Overigens waren enkele molenaars wel door Prinses Beatrix uitgenodigd bij de opening van het nieuwe bezoekerscentrum. Deze molenaars bleken vrijwilligers te zijn bij de SWEK en de andere molenaars niet. Of het er ook mee te maken had dat de ‘uitgeslotenen’ lid zijn van het Republikeins Genootschap is (nog) niet duidelijk. Diverse media werden aangesproken, waarbij de ‘uitgeslotenen’ SWEK (de stichting) verweten dat zij alleen maar oog hebben voor de bezoekersaantallen. En terecht! In deze tijden van groei en winstmaximalisatie mag een vrijwilligersvereniging natuurlijk niet achter blijven. Het ‘pretpark’ moet draaiende gehouden worden en daar passen een paar tegendraadse molenaars niet bij, dus mochten ze lekker niet op hun eigen feestje komen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de ‘uitgeslotenen’ zich gaan verenigen met de eerder genoemde ‘Pony knuffelclub’. De eerste actie staat op de rol: honderden pony’s met gele hesjes zullen de komende weken de gehele molenkade gaan blokkeren, prinses Beatrix is gevraagd om te onderhandelen namens de SWEK.

 

Uitsluiting is niet tof en kan tot rare situaties leiden. Hoe zit het eigenlijk bij jou Mattanja, heb jij je weleens buitengesloten gevoeld? Ik lees het snel van je, Roberto.

 

Tekst: Roberto Sciangula

 

Kantlijnrubriek: nieuw leven

Titel: Lenn Flier, geboren 5 september 2019 en Norah Noordzij, geboren 12 september 2019

 

Vriendinnen Leonieke Noordzij (moeder van Norah) en Anne Flier (moeder van Lenn) waren tegelijk zwanger. Zij vertellen over deze bijzondere gebeurtenis in hun leven.

 

Leonieke: ‘Onze vriendschap is veel closer geworden door het ‘samen zwanger zijn’. We liepen ongeveer gelijk op qua zwangerschapsweken en zaten dus echt in hetzelfde schuitje. Dat maakte dat we alles samen konden delen en ook met twijfels en zorgen bij elkaar terecht konden.’ Anne: ‘We gingen samen voor een echo naar de verloskundige, samen winkelen voor babykleertjes en we kregen beiden een doorverwijzing naar dezelfde gynaecoloog. Al die gezamenlijkheid leidde soms tot grappige situaties, zoals dat we er vlak voor de bevalling achter kwamen dat we onafhankelijk van elkaar precies dezelfde details op het geboortekaartje hadden gekozen!’

 

Bevalling

Leonieke: ‘Zelfs tijdens de bevalling hebben we elkaar op de hoogte gehouden.’ Anne: ‘Om half vier had ik haar geappt: het wordt nu heftiger.’ Leonieke: ‘Iets na zes uur was Lenn geboren, maar de tussentijd vond ik erg spannend. Omdat je weet dat de baby onderweg is, zit je op zo’n moment echt af te wachten tot er meer nieuws is.’

 

Toekomst

Ook tijdens dit gesprek wisselen de dames ervaringen uit. Beiden hebben net bezoek gehad van het consultatiebureau en zowel Norah als Lenn zijn soms onrustig in de nacht vanwege krampjes. Anne: ‘Wellicht zullen ze over een aantal jaar bij elkaar in de klas komen. En natuurlijk zeggen we weleens gekscherend dat ze echt voor elkaar bestemd zijn, en wie weet ooit met elkaar zullen gaan trouwen!’

 

Tekst: Arianne Boele, verloskundige

 

 

Kantlijnrubriek: ergotherapie

Titel: Ergotherapie en wonen

 

De tijd gaat snel en inmiddels is het alweer oktober. De dagen worden korter en het wordt alweer kouder. Het buiten koffiedrinken is voorbij en er komt een periode aan waarin we veel binnen zijn. U wist het misschien nog niet, maar daarom wordt oktober de woonmaand genoemd.

 

Veilig

Wonen is een belangrijk handelingsgebied binnen de ergotherapie. Want, ergotherapeuten hebben veel te maken met cliënten die belemmeringen ervaren bij het wonen. Zo is voor veel mensen de trap een obstakel. Ook veilig gebruik maken van het bad of de douche is niet vanzelfsprekend. Moet het bad worden verwijderd, als je veel last hebt van je rug? Is een inloopdouche echt de enige oplossing als de douchecabine zo’n hoge instap heeft?

 

Toegang

Verhuizen naar een flat of een appartement kan een goede keus zijn. Maar, hoe fijn het ook is als traplopen niet meer hoeft, er kunnen ook in een gelijkvloerse woning knelpunten zijn. Denk aan de toegang tot het appartementencomplex. Zijn de deuren erg zwaar of is er een automatische deuropener? Soms moet iemand een schuine stoep oplopen om het appartement te bereiken. Voor mensen met hart- of longproblemen is dit vaak een belemmering.

 

Inrichting

Hoe kun je een huis goed inrichten, zodat de bewoner zo min mogelijk obstakels ondervindt bij het uitvoeren van dagelijkse activiteiten? Denk hierbij ook aan werken in huis, vrijetijdsbesteding of de activiteiten van mantelzorgers aan huis. Dure aanpassingen zijn echt niet altijd nodig. Soms kan iemand met behulp van een kleine aanpassing, prima zelfstandig blijven wonen.

 

Geluid

Ik ontmoet niet alleen mensen die in huis belemmeringen ervaren, doordat hun mobiliteit is beperkt. Ook temperatuur is voor veel mensen een aandachtspunt. En, hoe kun je in huis goed blijven functioneren als je overgevoelig bent voor geluid? Ook met zulke vragen ben je bij de ergotherapie van harte welkom.

 

Tekst: Nisette Huisman, Ergotherapie Advies

 

Kantlijnrubriek: metamorfose

Titel: De metamorfose met Loeska Snel

 

Loeska is aangemeld door haar schoondochter Karin, die ook al eens in de metamorfose heeft gestaan. Loeska is moeder van twee zoons en een pleegdochter en oma van drie kleinkinderen. Ze is gepensioneerd en fungeert nu als mantelzorger voor haar man. Samen genieten zij van hun familie en de mooie dingen in het leven.

 

Haarstyling

Loeska heeft van zichzelf mooi, krullend haar dat de ronde vorm van haar gezicht benadrukt. Bij HC Hair & Beautysalon kiest haarstyliste Demi voor een korter kapsel, dat de aandacht meer naar de mooie lach en vrolijke ogen van Loeska verlegt. Demi gebruikt hiervoor zowel de schaar als het mes. Loeska schrikt van de hoeveelheid haar dat op de grond valt, maar het resultaat mag er zijn. Voor de kleur kiest Demi een warme, bruine ondertoon met bovenop fijne highlights. Dit geeft diepte aan het haar. Loeska heeft een zeer gevoelige hoofdhuid, maar Demi geeft aan dat de haarsalon daarvoor speciale producten in huis heeft van de Keune productlijn ‘So Pure’. Met alleen droogföhnen valt het haar al mooi in model, maar voor de fotoshoot pakt Demi de stijltang er nog even bij. Loeska ziet er prachtig uit.

 

Make-up

Als Kimberley van JH Beautysalon binnenstapt, is ze meteen aangenaam verrast over het kapsel van Loeska. Dat alleen is al een hele metamorfose, echt verbluffend mooi! Aan Kimberley de beurt om met de juiste make-up er een geheel van te maken. Loeska geeft aan dat ze niet zo van te veel make-up houdt. Zelf gebruikt ze een lijntje rond haar ogen en een opvallende lippenstift. Kimberley kiest ervoor om de make-up subtiel te laten. Na het aanbrengen van een mooie basis in zachte kleuren, laat ze de wenkbrauwen eruit springen door ze iets te kleuren met een donkerbruin poeder. Verder mag de aandacht naar de prachtige lach van Loeska gaan. Voor de lippen kiest Kimberley een koperbruine kleur, wat erg mooi past bij de nieuwe haarkleur en de kleding waarmee Loeska op de foto gaat. Wat een plaatje!

 

Fotoshoot

Omdat het herfst is en er meer regen zal komen, heeft Loeska bij Malibu een regenjas gepast. Lekker in een pittige, gele kleur die ook past bij het mooie jurkje en de accessoires. De regenjas verbergt echter een verrassing: als deze nat wordt, komt er een ‘krokodillen’ patroon tevoorschijn! Die kans laat fotografe Nathalie van Nathalie Arnoczky Photography niet liggen. Met een plantenspuit maakt ze de jas lekker nat voor de fotoshoot. We hebben veel lol met elkaar en Loeska volgt de aanwijzingen van Nathalie goed op. Voor het totaalplaatje voegt ook Gio zich bij ons, dat is de hond van Karin, waar Loeska veel mee wandelt. En, de foto’s laten het zien: een prachtige herfstmetamorfose!

 

Tekst en gastvrouw: Carla Peters

 

 

Ten slotte

 

De Kantlijn is een vrijwilligersproject dat tot stand komt door de inzet van vrijwilligers die affiniteit hebben met taal, schrijven, fotograferen en omlijstende taken. Het magazine wordt huis-aan-huis gratis verspreid in Alblasserdam en Kinderdijk, 9200 exemplaren en een aparte editie in Nieuw-Lekkerland en Streefkerk, 4400 exemplaren. De kosten voor de productie en verspreiding komen voort uit de advertenties waarmee diverse ondernemers dit project steunen. Wij bedanken alle betrokkenen en wensen de lezers veel leesplezier.

Author: admin

Share This Post On